((یک اثر هنری حقیقی به ادعانامه نیازی ندارد.منطق اثر هنری خود برای همه ی دعاوی اخلاقی کافیست و بر خواننده است که

 از نتیجه ی یک اثر هنری نتیجه ها برگیرد.

گروهی از مردم تصور میکنند که هدف شعر ، آموزندگی است و شعر باید گاه در اکمال وجدان بکوشد و گاه در تکمیل اخلاق و

 آداب و گاه نیزهر چه را سودمند است نشان دهد.....شعر ، جز خود ، هدفی ندارد و نمی تواند هدفی دیگر داشته باشد. هیچ

شعری ، چندان بزرگ و برجسته و براستی شایسته ی نام شعر نمی تواند شد مگر آنکه تنها بخاطر سرودن شعر ، سروده شده

 باشد....شعر حتی اگر تهدید بنابودی گردد نمی تواند بعلم یا اخلاق همانند شود . هدف شعر حقیقت نیست و جز خود هدفی

 ندارد.))

 در بالا قسمت کوتاهی از نوشته های بودلر در مورد شعر را می بینید. بودلر هیچگاه برای شاعر وظیفه ای تهذیبی و اخلاقی را

تصور نمیکند. و هیچگاه نمی پذیرد که شاعر در مبارزه های سیاسی و اجتماعی دخالت کند. او اساسا با هنر جانب دار مخالف

است . برای بودلر شاعر (( مترجم و کاشف رمز همبستگی جهانی است.))

بودلر آشکارا از گوتیه که به هر گونه تبلیغ هواداری از اخلاق بی اعتناست هواداری میکنددر حالی که هر گونه شعر فلسفی با

هدف  که اندیشه ای فلسفی از بیرون به خواننده القا کند مورد تقبیح اوست  زیرا به نظر او این کار باید از درون شعر صورت

پذیرد و شعر فلسفی نوع درستی نیست. بودلر با رئالیسم نیز مخالف است: (( طبیعت زشت است و من غولان آفریده ی خیال

خود را بر او ترجیح می دهم.)) بودلر تنها یک نوع رئالیسم کاملا ذهنی را می پذیرفت و آنرا به تعریف زیر محدود می ساخت:

(( هنرمند حقیقی نمی تواند جز بر طبق آنچه می بیند و احساس می کند به توصیف بپردازد. هنرمند باید به سرشت خود وفادار

 بماند.)) بنابراین موضوع هنر از نظر بودلر کاملا ذهنی است. و هنرمند جز از خود چیزی عرضه نمیکند . وبه طور کلی تخیل

باید بر هر چیزی برتری داشته باشد. البته شاید به همین خاطر بودلر و بسیاری دیگر برای وصل شدن به ضمیر ناخودآگاه روی

به مواد محرک آور می آوردند. وبعد از مصرف آن به نوشتن می پرداختند.( قصد دفاع از این اعمال و یا تقبیح آن را ندارم) به

جملا زیر توجه کنید: واگنر و بیسمارک =(( مرفین آزادی بخش است)). بودلر=((تریاک مانند واحه ی رنج آوری است که

 انسان در بیابانی پر از وحشت به آن پناه می برد)) و (( تریاک معنی مرموزی به همه ی رنگها می دهد و صداها را بسیار

دقیق و روشن به تموج در می آورد و گاهی در مناظری که در برابر چشم استجرعه ای نور و رنگ بهممی آمیزد و در پایان

افق شهرهای مشرق برنگ محو از دور دیده میشود که خورشید باران طلایی یر آن می بارد)). در پست بعدی سعی میکنم در

 این رابطه بیشتر بنویسم البته این را بگوییم که تمامی بزرگانی که آلوده به مخدر بودند در مضرات آن نیز نوشته اند.

در پایان شعری از بودلر

                         موسیقی چه بارها که چو دریایی مرا بر می گیرد

به سوی ستاره ی پریده رنگم

در زیر طاق مه و در اثیری پهناور

لنگر می گشایم

سینه به جلو و ریه ها انباشته

چو بادبانی.

موجهای پشته پشته را

که شب از نظرم پنهان می دارد ، در می نوردم.

احساس میکنم که در من بجنب و جوش می آیند

                                 همه ی مصیبتهای کشتی ای که درد میکشد